شنبه ۲۵ بهمن ۰۴ | ۱۶:۱۲ ۶ بازديد
هست که خروسی مثل تو را از پا درآورد.» شور و هیجانی در طلسم نویس کلاس کوچک مدرسه حکمفرما بود، سکوتی مرگبار، آنقدر آرام که ساعت کوچک روی میز، با ثبت ثانیههای پر اضطرابِ کشمکشی که مجبور به مشاهدهاش بود، انگار مثل یک کارخانه میلرزید. این حرف «داد» طلسم برای آموس تقریباً زیادی بود. این حرف به ضعیفترین قسمت وجودش خورد و برای لحظهای ترسید، اما دوباره به خود آمد و با چند تکان وحشیانهی تختهی چوبی احساس کرد که دوباره خودش است و بار دیگر به میدان جنگ مشهد شهر دعا رفت. «ببین مرد جوان، نباید با من اینطور حرف بزنی! از زبان متدیستت چیزی به من نگو» (آموس متدیست نبود و با اینکه کاندیدای وزارت بود، از هر کسی که خارج از فرقه خودش بود، عمیقاً متنفر بود)، «وگرنه کاری میکنم که
آرزو کنی کاش هرگز دیسترِیک فور را ندیده بودی. حالا بهترین دعانویس شهر به من بگو «تکیه دادن به درخت» یعنی چه؟» و با خشم به پسر نگاه کرد و دوباره نرده را تکان داد. «داد» که مصمم بود تمام تلاشش را بکند، پاسخ داد: «خب، یعنی به آن تکیه دادن. من فکر میکنم همین معنی را میدهد؛ تو چه فکر میکنی؟» ورق برگشت و آموس تقریباً نفسش بند آمد، چون با این دوراهی روبرو شده بود. «به نظر من یعنی چی؟» او پاسخ داد: دعا «به نظر من یعنی چی؟ خب، یعنی—یعنی—یعنی چیزی که نوشته نیشابور شهر دعا این است که او دوباره جادو و طلسمات به درخت تکیه داده، یعنی اینکه دوباره به درخت حالت درازکش به خود گرفته!» این یک حرکت جسورانه بود، اما آموس احساس کرد که او را به سلامت بهترین دعانویس شهر به
آنجا رسانده است. «حالت خوابیده» عبارت رکیکی نبود و او به پشت خودش زد، هرچند کمی از تلاشی که برای بیرون کشیدن این کلمات از خودش متحمل شده بود، نفس نفس زد. اما نوبت «داد» بود. او با عجله و با لحنی تند گفت: «خب، این به اون آسونی که کتاب میگه هم نیست.» مدرسه ریزریز خندید. آموس کنترلش طلسم را از دست داد و به سمت «داد» دوید و فریاد زد: «اگر آخرین جادو و طلسمات کاری باشد که میکنم، طلسم نویس شلاقت میزنم، شیطان کوچولو.» اما «داد» برای او زیادی سریع بود. مثل بیرجند شهر دعا تیری به سمت اتاق پرتاب شد و از درِ باز بیرون رفت و مثل آهو فرار کرد.
آموس واهاپس با پای چماقیاش حریف پسرک با پاهای چابکش بهترین دعانویس شهر نشد و گُل زده و کوفته، لنگان لنگان به سمت میزش برگشت. به دوقلوها، هر چهار نفرشان، نگاه کرد، انگار میخواست از آنها طلسم نویس انتقام بگیرد، اما به نوعی احساس میکرد که آنها دشمنانی هستند که لیاقت فولاد و مقاومت او را ندارند. در مورد «داد»، آخرین روز مدرسهاش با آموس واهاپس بود. حتی اصرار پدربزرگش، که او بیشترین احترام را برایش قائل بود، برای اینکه او را دوباره در آن زمستان به مدرسه بیاورد، کافی نبود. او کارهای زیادی را در مزرعه یاد گرفت و در تمام سردترین روزها در کارهای بیرون از خانه کمک کرد و از سرما و طوفان رنج زیادی برد، اما همه اینها را با شهرکرد شهر دعا خوشرویی تحمل کرد تا اینکه دوباره با آموس واهاپس
و تخته سنگ روبرو شود. تحت این شرایط، والدینش او را مجبور به مدرسه رفتن نکردند، و چه کسی میتواند بگوید که آنها با اجازه طلسم دادن به او در خانه و کار جادو و طلسمات کردن، کار اشتباهی انجام دادهاند؟ خوانندهی رنجکشیده، ممکن است از ورود این مرد نگونبخت، آموس واهاپس، به رشتهی این داستان اخم کنی، اما اگر تو این کار را بکنی، من نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم. من داستان «داد» را همانطور که هست تعریف میکنم، و اگر اینطور نگویم، اصلاً نمیتوانم آن را تعریف کنم. ممکن است دعا از آقای واهاپس خوشت رودهن شهر دعا نیاید؛ ممکن است از روش تدریس دعا او در مدرسه خوشت نیاید؛ ممکن است بگویی که من بیرحم هستم که آنقدر در مورد حقایق اغراق طلسم میکنم که تلوتلو میخورم که صرفاً بدشانسیِ معلول بودن
دلیل کافی برای معلم مدرسه بودن نیست؛ طلسم نویس طلسم نویس اما من هم نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم، چون این حقیقت دارد و همه ما میدانیم که همینطور است. چشمانمان را بالا میآوریم و به مزرعهی آموزشیِ کاملاً سفیدِ آمادهی برداشت نگاه میکنیم و حتی در میان معدود کارگرانی که کار میکنند، درصد زیادی از دروگرانِ ناشی را میبینیم که بیشتر از آنچه جمعآوری میکنند، دانه زیر پا له میکنند و جیبهایشان پر از بذر علفهای هرز است که به رایگان برای محصول سال آینده میکارند.
آرزو کنی کاش هرگز دیسترِیک فور را ندیده بودی. حالا بهترین دعانویس شهر به من بگو «تکیه دادن به درخت» یعنی چه؟» و با خشم به پسر نگاه کرد و دوباره نرده را تکان داد. «داد» که مصمم بود تمام تلاشش را بکند، پاسخ داد: «خب، یعنی به آن تکیه دادن. من فکر میکنم همین معنی را میدهد؛ تو چه فکر میکنی؟» ورق برگشت و آموس تقریباً نفسش بند آمد، چون با این دوراهی روبرو شده بود. «به نظر من یعنی چی؟» او پاسخ داد: دعا «به نظر من یعنی چی؟ خب، یعنی—یعنی—یعنی چیزی که نوشته نیشابور شهر دعا این است که او دوباره جادو و طلسمات به درخت تکیه داده، یعنی اینکه دوباره به درخت حالت درازکش به خود گرفته!» این یک حرکت جسورانه بود، اما آموس احساس کرد که او را به سلامت بهترین دعانویس شهر به
آنجا رسانده است. «حالت خوابیده» عبارت رکیکی نبود و او به پشت خودش زد، هرچند کمی از تلاشی که برای بیرون کشیدن این کلمات از خودش متحمل شده بود، نفس نفس زد. اما نوبت «داد» بود. او با عجله و با لحنی تند گفت: «خب، این به اون آسونی که کتاب میگه هم نیست.» مدرسه ریزریز خندید. آموس کنترلش طلسم را از دست داد و به سمت «داد» دوید و فریاد زد: «اگر آخرین جادو و طلسمات کاری باشد که میکنم، طلسم نویس شلاقت میزنم، شیطان کوچولو.» اما «داد» برای او زیادی سریع بود. مثل بیرجند شهر دعا تیری به سمت اتاق پرتاب شد و از درِ باز بیرون رفت و مثل آهو فرار کرد.
آموس واهاپس با پای چماقیاش حریف پسرک با پاهای چابکش بهترین دعانویس شهر نشد و گُل زده و کوفته، لنگان لنگان به سمت میزش برگشت. به دوقلوها، هر چهار نفرشان، نگاه کرد، انگار میخواست از آنها طلسم نویس انتقام بگیرد، اما به نوعی احساس میکرد که آنها دشمنانی هستند که لیاقت فولاد و مقاومت او را ندارند. در مورد «داد»، آخرین روز مدرسهاش با آموس واهاپس بود. حتی اصرار پدربزرگش، که او بیشترین احترام را برایش قائل بود، برای اینکه او را دوباره در آن زمستان به مدرسه بیاورد، کافی نبود. او کارهای زیادی را در مزرعه یاد گرفت و در تمام سردترین روزها در کارهای بیرون از خانه کمک کرد و از سرما و طوفان رنج زیادی برد، اما همه اینها را با شهرکرد شهر دعا خوشرویی تحمل کرد تا اینکه دوباره با آموس واهاپس
و تخته سنگ روبرو شود. تحت این شرایط، والدینش او را مجبور به مدرسه رفتن نکردند، و چه کسی میتواند بگوید که آنها با اجازه طلسم دادن به او در خانه و کار جادو و طلسمات کردن، کار اشتباهی انجام دادهاند؟ خوانندهی رنجکشیده، ممکن است از ورود این مرد نگونبخت، آموس واهاپس، به رشتهی این داستان اخم کنی، اما اگر تو این کار را بکنی، من نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم. من داستان «داد» را همانطور که هست تعریف میکنم، و اگر اینطور نگویم، اصلاً نمیتوانم آن را تعریف کنم. ممکن است دعا از آقای واهاپس خوشت رودهن شهر دعا نیاید؛ ممکن است از روش تدریس دعا او در مدرسه خوشت نیاید؛ ممکن است بگویی که من بیرحم هستم که آنقدر در مورد حقایق اغراق طلسم میکنم که تلوتلو میخورم که صرفاً بدشانسیِ معلول بودن
دلیل کافی برای معلم مدرسه بودن نیست؛ طلسم نویس طلسم نویس اما من هم نمیتوانم جلوی خودم را بگیرم، چون این حقیقت دارد و همه ما میدانیم که همینطور است. چشمانمان را بالا میآوریم و به مزرعهی آموزشیِ کاملاً سفیدِ آمادهی برداشت نگاه میکنیم و حتی در میان معدود کارگرانی که کار میکنند، درصد زیادی از دروگرانِ ناشی را میبینیم که بیشتر از آنچه جمعآوری میکنند، دانه زیر پا له میکنند و جیبهایشان پر از بذر علفهای هرز است که به رایگان برای محصول سال آینده میکارند.
کمال شهر شهر دعا